Açılış bölümünden, s. 7-10

Dusa köyünün müstakbel öğretmeni, bir pastanın üstündeki yedi mumu söndüreceği öğle sonrasında, kutlamanın en heyecanlı ânı gelene kadar vakit öldürmek niyetiyle arsaya indi. Fakat yolun ıssızlığıyla kuzey rüzgârında savrulan çalıları görünce eve dönmeye karar verdi. Geri döndü, mutfak penceresinden hazırlıklarla meşgul olan annesini gördüğünde şimşek gibi çakan bir zihin açıklığıyla göğsünde bir patlama hissetti adeta. “Günün birinde bütün bunlardan geriye hiçbir şey kalmayacak,” diye düşündü. Bu aydınlanmanın ardından içi daha önce hiç hissetmediği karanlık bir ıstırapla doldu; bu keder daha sonra yaşayacağı her kaybın acısını biçimlendirecekti. Yaşadığı istisnasız her kayıp onu adeta bir kementle yakalayarak günün birinde bütün bunlardan geriye bir hiç kalacağını keşfettiği o kuru ve soğuk kış ikindisinin ortasına fırlatacaktı.

O andan itibaren her şeyi ve herkesi kaybetmeye daima hazırlıklı olmak onda sabit fikir haline geldi; bu mutlak yalnızlık eğiliminden kendine has zannettiği bazı zevkler türetti. On beş yaşına gelinceye kadar bol bol idman yaptı. Zaten şartlar da buna uygundu. O yaşa kadar sürekli gördüğü yegâne kişiler ateşli bir nihilist ve coşkulu bir kötümser olan kâhin bir anneyle her zaman evde olmayan, esrarengiz bir yaranın damgaladığı suskun bir babaydı. İki kişiden başka kimseyle ilişkisi olmaması, okula adım atmamış olması ve pencereden baktığında kimseleri görmemesi kuşkusuz kayba ve yokluğa hazırlığını pekiştiren unsurlardı. Doğuştan çekingenliği de bu şartlarda arttı. Etrafındaki her şey onda özerkliğin zirvesine ulaşma arzusu uyandırıyordu.

Çok geçmeden kader onu haklı çıkardı. Severina mutlak yalnızlığa iki aşamada, peş peşe iki kayıpla ulaştı: 1958 sonbaharında annesi Simona’yı, 1961 sonbaharında babası Román’ı kaybetti. Hayalinde provasını yapa yapa aşina olduğu kahır gerçek oldu. Fiili yetimlik, yetimlik ihtimalinden kötü sayılmazdı. Hatta daha iyi bile denebilirdi, çünkü hiçbir şey önceden hayal ettiklerinden kötü olamazdı. Ayrıca gençti; geçmişte kalan yıllar çoktu, ama gelecektekiler çok daha fazlaydı. O güne kadar açık öğrenim görmüş, bir sınıfa adım atmamıştı. Bununla birlikte babasının öldüğü sonbaharda öğretmenlik eğitimini tamamlayabilmek için resmi öğrenci olarak kaydını yaptırmıştı. Her gün küçük bir kalabalıkla çevrili olmaya iyimserlikle hazırlandı. Beceremedi. Daha önce hiç yapmadığı bir şeyi yapmak aşırı gayret gerektiriyordu. Sınıfta kalabalığın içinde zor nefes alıyordu; temkinli davranmak, sınıftaki varlığını asgariye indirmek ve bir an önce kaçıp kurtulmak zorunda hissediyordu kendini. Fiili öğrenci olarak Girona Öğretmenlik Okulu’nda geçirdiği tek yıl ne kendini insanlardan yalıtma eğilimini değiştirecekti ne de yalnız mizacını.

Karanlık dönemlere rağmen, belki de tersine onlar sayesinde, on sekiz yaşına geldiğinde yalnızlığın tadını hâlâ doya doya çıkarıyordu; yaptığı her şeyi kendini öyle vererek, heyecanla ve esiri olarak yapıyordu ki, ona bu kadar haz veren etkinliklerin “iptila” sayılabileceğinden şüphelenmeye başlıyordu. “Çağın standart iptilaları” adını verdiği sigara, içki, kumar ve seksten sadece birincisini o kadar kesintisiz ve marazi bir bağlılıkla sürdürüyordu ki, dünyayı hep bir sis perdesinin ardından görüyordu. İkincisini alkolün etkilerinden tamamen habersiz şekilde icra ettiğinden sarhoş olma hedefi bir girişimden öteye gidemiyordu. Üçüncüsünü hiç bilmiyordu; hem kumara yatıracak meteliği yoktu, hem de şans oyunları erkek işiydi. Dördüncü iptilayı gereğince icra edip etmediğinden emin olamıyordu. Tıpkı tek başına sigara ve içki içtiği gibi seksi de tek başına yapıyordu; bu tür etkinlikler, başkalarının yanında ulaşamayacağı seviyede bir zihinsel konsantrasyon gerektiriyordu.

Öğretmen Okulu’nda sefih geçinmeye çalışmıştı; ders programına damgasını vuran Falanj Kadın Bölümü söylemi bu yöndeki hevesini artırmıştı muhtemelen. Gerçi başından itibaren öyle olmamıştı. Başlangıçta geleceğin kadın öğretmenlerini ve genelde kadınları her tür iptiladan ve söylemeye gerek yok, üreme amaçlı olmayan her tür cinsellikten uzaklaştırmayı hedefleyen bu söylem ona yenilikçi görünmüştü. Evinde kimse onunla böyle konuşmamıştı. Ama çok geçmeden bu söylemden nefret etti. Franco yönetiminin kalkınmacı döneminin başlarında eğitime hâlâ büyük ölçüde hâkim olan Falanjist ahlak anlayışına göre bir kadının içindeki iblisten uzaklaşması şarttı. Fakat Severina iblisin sesini dinlemekten vazgeçmek istemiyordu. İblisini yanı başında tutup diyaloğu sürdürmek istiyordu. İptiladan kaçınmaya enerji harcamak yerine, onlarla anlaşmaya varıldığı takdirde iptilaların hayata anlam kazandıracağı kanısındaydı. Ne var ki tanrılar onu iptilaya sevk etmiyordu; bünyesi taşkınlık için gerekli niteliklerden yoksundu. Mesela içki. Akşam yemeği saatinde hırsla içmeye başlıyordu; hep içtiği sofra şarabı pek hoşuna gidiyordu, çünkü Bağ Sendikası her litresiyle birlikte yeşil bir piyango bileti veriyordu; iki ayda bir yapılan çekilişin ikramiyesi yirmi beş bin pesetaydı. Sonra ikinci kadehi ağzına götürüyor ve ânında uykuya dalıyordu. Dolayısıyla bu kadar yetersiz bir icraatı iptila olarak niteleyemiyordu; üstelik o dönemde müptela unvanını kazanmak için kesintisiz bir sarhoşluk haline ulaşmak şarttı. Kesintisiz sarhoşluğa yol açmayan şarap zararsız, cici, bildik bir şeydi ve Severina alkolün onarıcı niteliğini ve her şişe kapağının altında yer alan, piyangoya katılma imkânı sağlayan yeşil biletleri göklere çıkaran Bağ Sendikası radyo reklamlarıyla büyümüştü. Reklamlar şarabın her içkici aileye mutluluk, rahatlık ve refah sağladığını ileri sürüyordu; Severina günde on litre içebilse, yani her hafta yetmiş piyango bileti elde edebilse ailenin mutluluğunun katlanarak artacağından kuşku duymuyordu. Yaptığı hesaplara göre vadedilen refaha ulaşmak için yeterli olacak yirmi beş bin pesetalık ödülü kazanmamasının neredeyse imkânsız olduğunu düşünüyordu. Ne var ki içmeye (daha ergenliğinin başından beri) ne kadar hırsla başlasa da, uyuyakaldığı için vadedilen nirvanaya asla ulaşamıyordu.